Engels is niet mijn goedste taal
Soms moet ik gewoon lachen om mensen om me heen die ik Engels hoor (proberen te) praten. Familie, vrienden en collega’s, je hoort ze steeds vaker in het Engels communiceren en dat levert soms lachwekkende en soms gênante situaties op.
Gisteren hadden we op het werk de hulp nodig van een oud-collega die meegewerkt had aan een project waar nu fouten zijn gevonden. Wij dus bellen, maar druk als hij altijd is was hij telefonisch natuurlijk niet bereikbaar. We werden dus doorgeschakeld naar zijn voicemail en aangezien hij veel samenwerkt met mensen uit het buitenland is zijn voicemail ook in het engels:
“This is the voicemail of … I can not take your phone right now…”
Dat is ook helemaal niet de bedoeling! Ik wil niet dat je mijn telefoon meeneemt. Liever heb ik dat je gewoon mijn oproep aanneemt:
“I am not able to answer your call right now.”
We hebben er op de zaak hartelijk om gelachen, maar eigenlijk is het niet goed. Je kunt je werk nog zo goed doen, dit soort communicatie laat wel een indruk achter. Het zijn vaak kleine, onopvallende details die onbewust een indruk achterlaten. Zowel positief als negatief.
Via Dunglish
Via ruudhuigsloot
‘I always get my sin’ en de opvolger ‘We always get our sin too’ zijn een vermakelijke bloemlezingen van fouten die Nederlanders maken als zij Engels spreken.
- I do not want to fall with the door in house.
- How do you do and how do you do your wife?
- We have to look further than our nose is long.
- May I thank your cock for the lovely dinner?
